
بیدل دهلوی- غزل شماره 8
آخِر به لوح آینۀ اعتبار ما
چیزی نوشتنیست به خطّ غبار ما
بزم از دل گداخته لبریز میشود
مینا اگر کنند ز سنگ مزار ما
آتش به دامن است، کف دست بیبران
راحت مجو ز سایۀ برگ چنار ما
ما و سراغ مطلب دیگر چه ممکن است؟
در چشم ما شکست، ضعیفی، غبار ما
نقش قدم ز خاک نشینان حیرت است
امّید نیست واسطۀ انتظار ما
تمثال ما همان نفس واپسین بس ست
آیینه هر نفس، ننمایی دچار ما
تمکین به ساز خنده مواسا نمیکند
از کبک میرمد چو صدا، کوهسار ما
غیرت ز بس که حوصلهْ سامانِ شرم بود
خمیازه هم قدح نکشید از خمار ما
رنگ بهار، خون شهید از حنا گذشت
این گلکه کرد تحفۀ دست نگار ما
چون شمع قانعایم به یک داغ از این چمن
گل بر هزار شاخ نبندد بهار ما
سر برنداشتیم ز تسلیم عاجزی
زانو شکست آینۀ اختیار ما
ای بیخودی بیا که زمانی ز خود رویم
جز ما دگر که نامه رساند به یار ما؟
گفتم به دل: زمانه چه دارد ز گیر و دار؟
خندید و گفت: آنچه نیاید به کار ما
بیمدعا ستمکش حیرانی خودیم
بیدل به دوش کس نتوان بست بار ما



