
بیدل دهلوی- غزل شماره 783
کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاست
شور حاجت نمک مائدۀ استغناست
غرّه منشین به کمالی که کند ممتازت
بیشتر قطرۀ گوهر شده ننگ دریاست
آن سوی چرخ برون آ ز خود و ساغر گیر
نشئهٔ می به دل شیشه همین رنگ نماست
سجدۀ ما نه چو زاهد بود از بی بصری
حلقه گردیدن ما حلقهٔ چشم میناست
قدمی رنجه کن از عشرت ما هیچ مپرس
خاک را جام طرب در خور نقش کف پاست
گوشه گیری نشود مانع پرواز هوس
این شرر گر همه در سنگ بود سر به هواست
حال بی ساختهات جالب استقبال است
خواهد امروز شدن آنچه به فکرت فرداست
سجدهٔ دانه، چمنساز، نهال است اینجا
عجز اگر دست تو گیرد سر افتاده عصاست
از سر دل نگذشتیم به چندین وحشت
نالههای جرس ما ز جرس آبله پاست
عجز سازی ست که در یأس گم است آهنگش
اشک اگر شیشه به کهسار زند ناله کجاست
قید اسباب به وارستگی ما چه کند؟
بوی گل در جگر رنگ هم از رنگ جداست
یاد او کردی و از خویش نرفتی بیدل
گر عرق رخت به سیلت ندهد جای حیاست



