
بیدل دهلوی- غزل شماره 776
قابل نخل ما بر دگرست
گردن شمع را سر دگرست
سر به گردون فرو نمیآریم
این هواهای منظر دگرست
کشت اقبال معصیت ها سبز
ابر ما، دامن تر دگرست
از دم واپسین خبر جستم
گفت: این دور ساغر دگرست
خواجه در هر لباس گرداندن
چون تأمل کنی خر دگرست
با حریصان عجوز دنیا را
زن مخوانید شوهر دگرست
عالمی را چو شمع حسرت خورد
وضع خمیازه از در دگرست
راست بر جادهٔ جنون تازید
موی ژولیده مسطر دگرست
راحت از وضع سایه کسب کنید
پهلوی عجز بستر دگرست
نامهام فال بین قاصد نیست
رنگ اگر بشکند پر دگرست
به کجا سرنهم؟ که چون زنجیر
هر دری حلقهٔ در دگرست
بیدل آگه نهای ز ضبط نفس
گره رشته گوهر دگرست



