
بیدل دهلوی- غزل شماره 526
تو از آن خلوت یکتا چه خبر خواهی داشت
گر شوی حلقه که چشم آنسوی در خواهی داشت
زبن شبستان هوس عشوه چه خواهی خوردن
شمع سان گل به سر از باغ سحر خواهی داشت
یک عرق وار گر از شرم طلب آب شوی
تا ابد در گره قطره گهر خواهی داشت
شب وصل است کنون دامن او محکم دار
پاس ناموس ادب وقت دگر خواهی داشت
تهمت نام تجرد به مسیحا ستم است
میخلی در دل خود سوزن اگر خواهی داشت
یک حلب شیشه گر از هر قدمت میجوشد
خاطر آبله در سیر و سفر خواهی داشت
گر بسوزی ورق نُه فلک از آتش عشق
یادگار من و دل یک دو شرر خواهی داشت
بیدل این بار امانت به زمین سود سرت
تا کجا جامهٔ معشوق به بر خواهی داشت



