
بیدل دهلوی- غزل شماره 451
به دست و تیغ کسی خون من حنا بسته است
به حیرتم که عجب تهمت بجا بسته است
ز جیب ناز خطش سر برون نمیآرد
ز بسکه عهد به خلوتگه حیا بسته است
زه قبای بتی غنچه کرد دل ها را
که حسنش از رگ گل بند بر قبا بسته است
غبار من همه تن بال حسرت است اما
ادب همان ره پرواز مدعا بسته است
به وادی طلبت نارسایی عجزیم
که هر که رفته ز خود خویش را به ما بسته است
امیدهاست که جز سجدهام نفرماید
کسی که خاصیت عجز بر گیا بسته است
تن از بساط حریرم چه گونه بندد طرف
که دل به سلسلهٔ نقش بوریا بسته است
نگاه حسرتم و نیست تاب پروازم
که حیرت از مژهام بال بر قفا بسته است
گداخت حیرت نقاش رنگ تصویرم
که نقش هستی من بی نفس چرا بسته است
مگر به آتش دل التجا برم چو سپند
که بی زبانم و کارم به ناله وابسته است
چو شمع تا به فنا هیچجا نیاسایم
مرا سریستکه احرام نقش پا بستهست
مگر ز زلف تو دارد طریق بست وگشاد
گه بیدل اینهمهمضمون دلگشا بستهست



