ورود / عضویت



ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت - ادبستان شعر پارسی % %

ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

بیدل دهلوی- غزل شماره 429

ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

از خانه هوای ارنی برده به طورت

ای کاش تغافل‌، مژه‌ات باز نمی‌کرد

غیبت شد از افسون نگه کار حضورت

بی‌ مردمک از جوهر نظاره اثر نیست

در ظلمت زنگ آینه پرداخته نورت

مینای حبابی ز دم گرم بیندیش

بر طاق بلندی ‌ست تماشای غرورت

حرص دنی ‌ات غرهٔ اقبال برآورد

شد پای ملخ فیل به دروازهٔ مورت

این ما و من چند که زیر و بم هستی‌ ست

شوری‌ ست برون جسته ز ساز لب‌ گورت

بگذار که در پردهٔ مهلتکدهٔ جسم

توفان نفسی راست نماید به تنورت

در چشم ‌کسان چون مژه تا چند خلیدن

کم نیست سیاهی ‌که نمایند ز دورت

با دلق‌ کهن ساز که در ملک تعین

در خانهٔ آیینه نیفتاد عبورت

در پردهٔ نیرنگ خیال آینه دارد

بیرنگی نقاش ز حیرانی صورت

تدبیر به تسلیم فکن مصلحت این است

کاری اگر افتاد به تقدیر غیورت

انجام تو آغاز نگردد چه خیالست

در خواب عدم پا زدنی هست ز صورت

بیدل چه کمال است‌ که در عالم ایجاد

دادند همه چیز و ندادند شعورت

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤