
بیدل دهلوی- غزل شماره 411
از حباب اینقدرم عبرت احوال بس است
کانچه ممکن نبود ضبط عنان نفس است
در توهّمکدهٔ عافیت آسودن نیست
رگ خوابی که به چشم تو نمودند خس است
اگر این است سرانجام تلاش من و ما
عشق هم در تپشآباد دو روزت هوس است
خلق عاجز چقدر ناز کند بر اقبال
مور بیچاره اگر پر به درآرد مگس است
طبعت آن نیست کز افلاس شکایت نکند
ساغر باده زمانی که تهی شد جرس است
کوتهی کرد ز بس جامهام از عریانی
آستین هم به کفم دامن بی دسترس است
بسکه فرش است درین رهگذر آداب سلوک
طورافتادگی نقش قدم، پیش و پس است
وضع مرغان گرفتار خوشم میآید
ورنه مژگان صفتم بال برون قفس است
بر در دل ز ادب سجده کن آواز مده
صاحب خانهٔ آیینهٔ ما هیچکس است
ترک هستی ست درین باغ طراوت بیدل
شبنم صبح همین شستن دست از نفس است



