
بیدل دهلوی- غزل شماره 380
میکنم گاهی به یاد مستی چشمت شتاب
تا قیامت میروم در سایهٔ مژگان به خواب
از ادب پروردههای حسرت لعل توام
نالهام چون موج گوهر نیست جز زیر نقاب
تا قناعت رشته دار گوهر جمعیت است
خاک بر جا ماندهٔ من آبرو دارد خطاب
گر به دریا سایه اندازد غبار هستیام
از نفس چون فلس ماهی رنگ میبندد حباب
میکند اسباب راحت پایهٔ غفلت قوی
بر بساط سایه همچون کوه سنگین است خواب
امتیاز جزء و کل در عالم تحقیق نیست
هیچ نتوان کرد از خورشید تابان انتخاب
گردبادیم از عروج اعتبار ما مپرس
میشود برباد رفتن خیمهٔ ما را طناب
عمرها شد در غبار وهم توفان کردهایم
چشمهٔ آیینه موجی دارد از عرض سراب
کار فضل آن نیست کز اسباب انجامش دهند
بر خیال پوچ مینازد دعای مستجاب
سخت رو را رقتی غرق خجالت میکند
ایستادن سنگ را مشکل بود بر روی آب
از طلسم چرخ بی وحشت رهایی مشکل است
روزنی در خانهٔ زین نیست جز چشم رکاب
محرم آن جلوه گشتن نیست جز مشق حیا
حیرت آیینه هم از زنگ میخواهد نقاب
عشق را کردیم بیدل تهمت آلود هوس
در سواد کشور ما سایه دارد آفتاب



