
بیدل دهلوی- غزل شماره 38
ای داغ کمال تو عیان ها و نهانها
معنی به نفس محو و عبارت به زبانها
خلقی به هوای طلب گوهر وصلت
بگسسته چو تارِ نفسِ موج، عنانها
بس دیدهکه شد خاک و نشد محرم دیدار
آیینۀ ما نیز غباری ست از آنها
تا دم زند از خرمی گلشن صنعت
حسن از خط نو خیز برآورده زبانها
در یاد تو هویی زد و بر ساغر دل ریخت
دُرد نفس سوخته سر جوش فغانها
آنجا که سجود تو دهد بال خمیدن
چون تیر توان جست به پروازکمانها
توفان غبار عدمیم آب بقا کو
دریا به میان محو شد از جوش کرانها
پیداست به میدان ثنایت چه شتابد
دامن ز شق خامه شکسته ست بیانها
تا همچو شرر بال گشودم به هوایت
وسعت ز مکان گم شد و فرصت ز زمانها
بیدل نفس سوختۀ ما چه فروشد
حیرت همه جا تخته نموده ست دکانها



