
بیدل دهلوی- غزل شماره 359
تا نمیدزدد غبار غفلت هستی خطاب
بایدم از شرم این خاک پریشان گشت آب
در طلسم حیرت این بحر یک وارسته نیست
موج هم دارد گره بر بال پرواز از حباب
نالهٔ عشاق و آه بوالهوس با هم مسنج
فرق ها دارد شکوه برق تا مدّ شهاب
از تلاش آسود دل چون بر هوس دامن فشاند
شعلهٔ بیدود را چندان نباشد پیچ و تاب
آه از آن روزی که عرض مدعا سایل شود
بی صدا زین کوهسارم سنگ میآید جواب
گر به مخموران نگاهم هم نپردازد بلاست
ای به دور نرگست رم کرده مستی از شراب
بی بلایی نیست شمشیر مژه خواباندنت
فتنهٔ چشم سیاهت را چه بیداری چه خواب
هر که را دیدم چو مژگان بال بسمل میزند
عالمی را کشت چشمت خانهٔ مستی خراب
گر گشاد کار خواهی از طلسم خود برآ
هست برخاک پریشان ششجهت یک فتح باب
از فریب و مکر دنیا اهل ترک آسودهاند
دام راه تشنگان میباشد امواج سراب
هستی ما پردهٔ ساز تغافل های اوست
سایه مژگان بود هر جا چشم پوشید آفتاب
ذره تا خورشید اسباب جهان سوزنده است
بیدل از گلخن شراری کرده باشی انتخاب



