
بیدل دهلوی- غزل شماره 318
نیستی پیشه کن از عالم پندار برآ
خویش را کم شمر از زحمت بسیار برآ
قلقل ما و منت پر به گلو افتاده ست
بشکن این شیشه و چون باده به یکبار برآ
تا به کی فرصت دیدار به خوابت گذرد
چون شرر جهد کن و یک مژه بیدار برآ
همه کس آینه پردازی عنقا دارد
تو هم از خویش نگردیده نمودار برآ
خود فروشی همه جا تخته نموده ست دکان
خواه در خانه نشین خواه به بازار برآ
سرسری نیست هوای سر بام تحقیق
ترک دعوی کن و لختی به سردار برآ
ناله هم بی مددی نیست به معراج قبول
بال اگر ماند ز پرواز به منقار برآ
تا کند حسن ادا طوطی این انجمنت
با حدیث لبش از پرده شکربار برآ
ماه نو منفعل وضع غرور است اینجا
گر به افلاک برآیی که نگسونسار برآ
دادرس آینه بر طاق تغافل دارد
همچو آه از دل مأیوس به زنهار برآ
شمع را تا نفسی هست بجا، باید سوخت
سخت واماندهای از پای خود ای خار برآ
تکیه بر عافیت از قامت پیری ستم است
بیدل از سایهٔ این خم شده دیوار برآ



