
بیدل دهلوی- غزل شماره 317
نیست خاکستر ما شعله صفت بستر ما
رنگ آرام برون تاخته از پیکر ما
نالهها در شکن دام خموشی داریم
خفته پرواز در آغوش شکست پر ما
اشک شمعیم که از خجلت اظهار نیاز
با عرق میچکد از جبههٔ خود گوهر ما
معنی آبلهٔ بسته به خون جگریم
بی تأمل نگذشته ست کسی از سر ما
بسکه مخمور تمنای تو رفتیم به خاک
گل خمیازه توان چید ز خاکستر ما
بی جمالت به لباس مژهٔ اشک آلود
میکند روز سیه گریه به چشم تر ما
در مقامی که سخن آینه پرداز دل است
چون خموشی نفس سوخته شد جوهر ما
معنی سر خط پیشانی ما نتوان خواند
چون شرر گم شده در سنگ پی اختر ما
کینهٔ ما اثر جنبش مژگان دارد
نخلیده ست مگر در دل خود نشتر ما
یک قلم نسخهٔ وارستگی آینهایم
هیچ نقشی نبرد سادگی از دفتر ما
همه جا عرض سبکروحی شبنم داریم
دل سنگین نشود همچو گوهر لنگر ما
حاصل جام امل نشئهٔ آزادی نیست
تا قفس میرسد اندیشهٔ مشت پر ما
بسکه جان سختی ما آینهٔ خجلت بود
هر که شد آب ز درد تو، گذشت از سر ما
بیدل از همت مخمور می عشق مپرس
بی گداز دو جهان پر نشود ساغر ما



