
بیدل دهلوی- غزل شماره 2800
غبارم می کشد محمل به دوش نالۀ دردی
که از وحشت نگیرد دامن اندیشه اش گردی
به طوفان تماشای که از خود رفته ام یارب؟
که گردم می دهد یاد، از نگاه جلوه پروردی
خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردم
به حال خویش هم باز آمدن دارد ره مردی
تماشای سواد عافیت برده است از خویشم
مگر مژگان به هم آرد کسی، تا من کنم گردی
درین غفلت سرا از یأس بردم فیض آگاهی
گلاب افشاند همچون صبح بر رویم دم سردی
جرس آتش زنم، دود سپندی پرفشان سازم
به دوشم تا به کی محمل کشد فریاد بی دردی
چسان با صفحۀ افلاک سازد نقش آزادم؟
غبارم دامن مژگان نگیرد چون نگه فردی
شبستان جسد، پاس از دل بیدار می خواهد
جهانی خفت است اینجا و پیدا نیست شبگردی
بجسیتم آخر از قید طلسم نارسایی ها
شکست بال قدرت گشت بر ما جنگ نامردی
ز بس چون شمع بیدل با شکست رنگ در جوشم
ز هر عضوم توان کرد انتخاب چهرۀ زردی



