ورود / عضویت



عمریست همچون مژگان از درد ناتوانی - ادبستان شعر پارسی % %

عمریست همچون مژگان از درد ناتوانی

بیدل دهلوی- غزل شماره 2798

عمریست همچون مژگان از درد ناتوانی

دامن فشاندن من، دارد جگرفشانی

واماندۀ ادب را سرمایۀ طلب کو؟

خاکست و آب، گوهر در عالم روانی

فریاد کز توهّم بر باد خودسری داد

مشت غبار ما را سودای آسمانی

آنجا که بیدماغی زورآزمای عجز است

دارد نفس کشیدن تکلیف شخ کمانی

ای آفتاب تابان! دلگرمی ای ضرور است

بر رغم سرد طبعان، مگذر ز مهربانی

از وحشت نفسها، دریاب حسرت دل

بانگ جرس نهان نیست در گرد کاروانی

در عالم تعیّن وارستن از امل نیست

در قید رشته کاهد گوهر ز سخت جانی

پیوسته ناتوانان مقبول خاص و عام اند

از بار سایه نبوَد بر هیچکس گرانی

همّت به فکر هستی خود را گره نسازد

حیفست کیسه دوزی بر نقد رایگانی

ای نیستی علامت! تا کی غم اقامت

خواهد به باد رفتن، گردی که می فشانی

دادیم نقد بینش بر باد گفتگوها

چشم تمیز ما بست گرد فسانه خوانی

بیدل بساط دل را بستم به ناله آمین

کردم به گلشن داغ از شعله باغبانی

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤