
بیدل دهلوی- غزل شماره 2794
عالمی بر باد رفت از سعی بی پا و سری
خامهها در مشق لغزش گم شد از بیمسطری
فرصت جمعیّت دل نوبهار مدّعاست
غنچه خسبیها مقدّم گیر بر گل بستری
گفتگو بنیاد تمکینت به توفان میدهد
گر همه کهسار باشی زین صداها میپری
بیمحابا دم مزن گر پاس دل میبایدت
با نفس دارد حباب آیینهٔ میناگری
ریزش اشکی چو شمعت خضر مقصد کردهاند
کاش با این لغزش از استادگیها بگذری
ربشه بر گردون دوانیدیم و عجز ما بجاست
سعی بالیدن نبرد از پهلوی ما لاغری
در پیِ ما انفعال سرنوشت افتاده است
نامهٔ ما را مپیچان، خطّ ما دارد تری
زین اثرها کز سعادت خفته در بال هما
بر پر طاووس بایستی دکان مشتری



