
بیدل دهلوی- غزل شماره 2790
شهیدان وفا را درس دیداری ست پنهانی
سواد حیرتی دارد بیاض چشم قربانی
جهانی رفته است از خویش در اندیشهٔ وهمی
سرابی هم نمیبینیم و کشتی هاست توفانی
نگه واری تأمّل گر نمایی صرف این گلشن
تماشا هرزه گردی دارد و غفلت تن آسانی
چو صبح از وضع امکان وحشتی داریم زین غافل
که هر کس گرد دامان خود است از دامن افشانی
حریف عرض رسوایی نهای، فال تغافل زن
مژه پوشیدنت کم نیست گر خود را بپوشانی
به چشم خلق آدم باش، اگر گاو و خری داری
که از کج بینی این قوم بر عکس است انسانی
دهان گفتگو را خاتم مهر خموشی کن
اگر داری به ملک عافیت ذوق سلیمانی
به یک دم خامشی نتوان ز کلفتها برون جستن
نفس را آب کن، چندان که گرد خویش بنشانی
جدا گردیدن از خود هر قدر باشد، غنیمت دان
همه گر عکس توست آن به که از آیینه نستانی
مبادا همّت از تحصیل حاصل منفعل گردد
مرو تا میتوانی جز پی کاری که نتوانی
ز پیراهن برون آ تا ببینی دستگاه خود
حباب، آیینهٔ دریاست از تشریف عریانی
خموشی بست اگر راه لب خجلتْ نوای من
عرق خواهد رهی واکردن از دیوار پیشانی
نگه کافیست بیدل نالهٔ زنجیر تصویرم
زبان جوهر آیینه کم لافد ز حیرانی



