
بیدل دهلوی- غزل شماره 2782
زین گلستان نیستم محتاج دامن چیدنی
میبرد چون رنگم آخر بیقدم گردیدنی
از ندامتکاری ذوق طرب غافل نیام
صد گریبان میدرد بوی گل از بالیدنی
عمرها بر خویش بالد شیشه تا خالی شود
گردن بسیار میخواهد به سر غلتیدنی
تا به کی دزدد تری یارب خط پیشانیام
خشک شد این لب به امّید زمین بوسیدنی
پنجهٔ بیکار، منع خار خار دل نکرد
کاش باشد سینه بر برگ حنا مالیدنی
مست و مخموری نمیباشد، همه محو دلیم
سنگ این کهسار و مینا در بغل خوابیدنی
چون حباب از خامشی مگذر که حسن عافیت
خفته است آیینه در دست قفس دزدیدنی
عیب جویی طبع ما را دشمن آرام کرد
خواب بسیارست اگر باشد مژه پوشیدنی
خودنمایی هر چه باشد خارجْ آهنگ حیاست
چون گره بیرون تاریم از همین بالیدنی
دیده از نقش تماشاخانهٔ گردون مپوش
دستگاه آن پری زین شیشه دارد دیدنی
غیر عریانی به هر کسوت که میدوزیم چشم
دارد از هر رشته بر ما زیر لب خندیدنی
بیدلیل عجز بیدل هیچ جا نتوان رسید
سعی کن چندانکه آید پیش پا لغزیدنی



