
بیدل دهلوی- غزل شماره 270
کوتاه نیست سلسلهٔ دود آه ما
آشفتگی به زلف که واکرد راه ما
صاف طرب ز هستی ما دُرد کلفت است
دارد نفس چو آینه روز سیاه ما
در یاد جلوهٔ تو دل از دست دادهایم
نو حیرت است آینهٔ کم نگاه ما
زین باغ سعی شبنم ما داغ یأس برد
برگی نیافتیم که گردد پناه ما
از دستگاه آبله اقبال ما مپرس
در زیر پا شکست ضعیفی کلاه ما
چون اشک سر در آبله پیچیده میرویم
خاراست اگر همه مژه ریزی به راه ما
حیرت گداخت شبنم اشکی بهار کرد
باری درین چمن نفسی زد نگاه ما
هر جا رسیدهایم تری موج میزند
عالم طلسم یک عرق است از گناه ما
در عالمی که پیش رود دعوی حسد
یارب مباد غفلت ما کینه خواه ما
بیدل ز بسکه بیاثر عرض هستیام
گردی نکرد در دل آیینه آه ما



