
بیدل دهلوی- غزل شماره 2602
زین بزم شکل ساز نگر یا نوا شنو
نقش قدم نظر کن و آواز پا شنو
این مژدۀ طرب که وداع تکلّف است
چون غنچه از گسستن بند قبا شنو
چندین قیامت از دل هر ذرّه پر گشاست
کس واعظ تو نیست که کر باش یا شنو
عمریست زین بساط به غفلت گذشته ای
ای شمع! سرگذشت خود از نقش پا شنو
راز دل شکسته به گردون حواله است
از دانه آنچه سهو شد از آسیا شنو
فهمیدنی ست معنیِ انشای احتیاج
حرف بلند از کف دست دعا شنو
هر چند شور صبح قیامت جنون کند
افسانۀ هوس همه پا در هوا شنو
خاکیم و با نسیم نفس گرد می کنیم
از سرمه کر صدا نشنیدی ز ما شنو
گلهای باغ ناز پرافشان عبرتند
آواز دست سوده ز رنگ حنا شنو
در هر طنین پشّه که کنج قناعت است
سرکوبی خروش دو عالم غنا شنو
آسودگی، ترانۀ اسرار فقر ماست
بی زحمت نفس ز نیِ بوریا شنو
گیرم که فطرت تو سزاوار منصفی است
بر هر که دخل حرف کنی ناسزا شنو
نتوان طرف شدن به زبانهای مختلف
حق گوی، لیک ترجمه اش ماسوا شنو
در گوش دل ز شش جهتت بانگ ارجعی است
نشنیده قصّه ای برو، اکنون ز ما شنو
بیدل رموز فهم معمّای حال خویش
حرف ……………..گوش پا شنو



