
بیدل دهلوی- غزل شماره 2590
پر نارساست سعی تحیّرْ کمند او
ای ناله! همّتی ز نهال بلند او
برقی به ماه نو زد و گردی به موج گل
از ابروی اشارهٔ نعل سمند او
ناسور را به داغ دوا میکنند و بس
جز سوختن چه چاره کند دردمند او؟
آنجا که برق جلوهٔ او عرض ناز داشت
آیینه بود مجمر و جوهر سپند او
زنهار! از حلاوت دنیا، مخور فریب
تا زندگیت تلخ نگردد ز قند او
تیغی است آسمان که به انداز زخم صبح
دندان نماست جوهرش از زهرخند او
قصر فنا اگرچه ز اوهام برتر است
یک لغزوار بیش ندیدم کمند او
بیخوابیِ فسانهٔ طوبی که میکشد؟
ماییم و سایهٔ مژههای بلند او
بیدل، مباش ایمن از آفات روزگار
چون مار، خفته در بن دندان گزند او



