
بیدل دهلوی- غزل شماره 244
قاصد به حیرت کن ادا تمهید پیغام مرا
کز من نمیماند نشان گر میبری نام مرا
حرفی ست نیرنگ بقا، نشنیده گیر این ماجرا
می نیست جز رنگ صدا گر بشکنی جام مرا
دارم ز سامان الست اول گداز آخر شکست
یک شیشه باید نقش بست آغاز و انجام مرا
هر چند تا عنقا رسی بر اوج همت نارسی
از خود برآ تا وارسی کیفیت بام مرا
چون شمع گر واماندهام صد اشک محمل راندهام
رو سبحه گیر از آبله تا بشمری گام مرا
برق حقیقت شعله زن آنگه دماغ ما و من
ناپخته باید سوختن اندیشهٔ خام مرا
گردون که داغش باد مه، تا نشکند صبحم کله
در پردهٔ روز سیه میپرورد شام مرا
بر بوی صید رحمتی دارم سجود خجلتی
یک دانه نتوان یافتن غیر از عرق دام مرا
چشمی که شد حیران او بر گل نمیآید فرو
آن سوی باغ رنگ و بو نخلی ست بادام مرا
بیدل ز کلکم میچکد آب حیات نیک و بد
خضر است اگر کس میخورد امروز دشنام مرا



