
بیدل دهلوی- غزل شماره 2416
ای التفات نام تو گیرایی زبان
ذکرت انیس خلوت تنهایی زبان
حیرتْ نوای زیر و بم ساز قدر تو
اخفایی خموشی و افشایی زبان
هرچند ما و من به صد آهنگ گل کند
نبوَد خلل به معنی یکتایی زبان
تا بوی خیر و شر بری از گلشن خیال
برگ گلی نرست به رعنایی زبان
این چار سو که مرکز سودای ما و توست
دارد دکانی از نفس آرایی زبان
خاموشی است مطرب ساز خروش ما
جز گوش نیست مایهٔ گویایی زبان
رمز چه مدّعا که به افشا نمیکند
از یک ورق خیال معمّایی زبان
عالم به حسن خُلق توان کرد صید خویش
دام و کمند نیست به گیرایی زبان
موجی که باد شوخیاش آسود، گوهر است
دل طرح میکند انشایی زبان
بیدل به حرف و صوت حقیقت نمیخرند
هذیانْ نواست جرأت سودایی زبان



