
بیدل دهلوی- غزل شماره 2395
آزادی آخر بد باخت با من
رنج کمر شد چینهای دامن
مزدور عجز است تسلیم الفت
دل هر چه برداشت، گشتم دو تا من
زیر و بم عمر روشن نگردید
کاین شور، عبرت او بود یا من
یارب چه پرداخت سِحر تعیّن؟
خلقی شهید است زین خونبها من
غافل مباشید از فهم اسرار
معنی خیالان یادی است با من
دل بر که بندم؟ رنگ از چه گیرم؟
از هر دو عالم چون او جدا من
هر جا رسیدم یک نغمه دیدم
یارب، کجایی است این جا به جا من
خودسنج وهمی، با بیش و کم ساز
مفت ترازوست مثقال یا من
دل زین خرابات دیگر چه جوید؟
زد شیشه بر سنگ، آمد صدا من
هنگامهٔ وهم بگذار، مگذر
من تا کجا او، او تا کجا من؟
بیدل به خود هیچ طرْفی نبستم
در معنی او بود این بی وفا من



