
بیدل دهلوی- غزل شماره 2373
نی قابل سودم، نه سزاوار زیانم
چون صبح، غباری به هوا چیده دکانم
عمریست چو گردون به کمندِ خمِ تسلیم
زه در بن گوش که کشیده است کمانم؟
غیر از دل سنگین تو در دامن این کوه
یک سنگ ندیدم که ننالد ز فغانم
هستی نه متاعیست که ارزد به تکلّف
دل میکشد این بار و من از شرم گرانم
موج گهر از دوری دریا به که نالد؟
فریاد که در کام شکستند زبانم
چون رنگ، فسردن اگرم دست نگیرد
بالی که ندارم به چه آهنگ فشانم؟
چون پیر شدم، رستم از آفات تعیّن
در قدّ دوتا بود نهان، خطّ امانم
مستان! بخروشید که من نیز به تکلیف
پیغام دماغی به شنیدن برسانم
حرفم همه زان نرگس میخانهْ پیام است
گر حوصلهای هست، ببوسید دهانم
نامنفعلی منفعل زندگیام کرد
چندان نشدم آب که گردی بنشانم
بیدل نکند موج گهر شوخیِ جولان
در سکته شکسته است قدم، شعر روانم



