
بیدل دهلوی- غزل شماره 2251
شب که آیینهٔ آن آینهرو گردیدم
جلوهای کرد که من هم همه او گردیدم
ساغر بیخودیام نشئهٔ پروازی داشت
رنگها بسکه شکستم همه بو گردیدم
حاصل ریشهٔ امّید ازین مزرعِ وهم
بیش ازین نیست که پامال نمو گردیدم
وضع این میکده واماندگی و بیکاریست
محرم پای خُم و دست سبو گردیدم
زخمها داشتم از جوهر آیینهٔ راز
صنعتی کرد تحیّر که رفو گردیدم
در بیابانِ طلب هر که دچارم گردید
به تمنّای تو گرد سر او گردیدم
داشتم شعله صفت در گره بیتابی
آنقدر مایه که خرج تک و پو گردیدم
گل شبنم زده بیروی تو داغم دارد
از کجا مایل این آبلهرو گردیدم؟
ناتوانی است پریخانهٔ صد رنگ امید
مفت نقّاش خیال تو که مو گردیدم
ترک جولان هوس موج گهر کرد مرا
جمع در جیب خودم کز همه سو گردیدم
در مقامی که خموشی نفسی گرم نداشت
بیدل از بیخبری قافله جو گردیدم



