
بیدل دهلوی- غزل شماره 225
عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را
که بینایی چو چشم از سرمه ممکن نیست مژگان را
به غیر از باد پیمایی چه دارد پنجهٔ منعم
ز وصل زر همان یک حسرت آغوش است میزان را
به هرجا عافیت رو داد نادان در تلاش افتد
دویدن ریشهٔ گل های آزادی ست طفلان را
حسد را ریشه نتوان یافت جز در طینت ظالم
سر دنباله دایم در دل تیر است پیکان را
درشتان را ملایم طینتی هایم خجل دارد
زبان از نرمگویی سرنگون افکند دندان را
اگر سوزد نفس از شور محشر باج میگیرد
خموشی های این نی در گره دارد نیستان را
کتاب پیکرم یک موج می شیرازه میخواهد
نم آبی فراهم میکند خاک پریشان را
فغان کاین نوخطان ساده لوح از مشق بیباکی
به آب تیغ میشویند خط عنبرافشان را
دگر کو تحفهای تا گلرخان فهمند مقدارش
چو نقش پا به خاک افکندهاند آیینهٔ جان را
چو بوی گل لباس راحت ما نیست عریانی
مگر در خواب بیند پای مجنون وصل دامان را
به بی سامانیام وقت است اگر شور جنون گرید
که دستی گر کنم پیدا نمییابم گریبان را
به چشم خونفشان بیدل تو آن بحر گوهر خیزی
که لاف آبرو پیشت گدازد ابر نیسان را



