ز بس لبریز حسرت دارد امشب شوق دیدارم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2207

ز بس لبریز حسرت دارد امشب شوق دیدارم

چکد آیینه‌ها بر خاک اگر مژگان بیفشارم

تغافل زین شبستان نیست بی‌عبرت چراغانی

مژه خوابیدنی دارد، به چندین چشم بیدارم

بنایِ نقش پایم در زمینِ نارساییها

به دوشِ سایه هم نتوان رساندن دست دیوارم

غبارِ عالمِ کثرت نفس دزدیدنی دارد

وگرنه همچو بو از اختلاط رنگ بیزارم

زبان حالم از انصاف عذر ناله می‌خواهد

گران جان تر ز چندین ‌کوهم و دل می‌کشد بارم

ضعیفی شوخیِ نشو و نمایم برنمی‌دارد

مگر از روی بستر ناله خیزد جای بیمارم

چو خاشاکم نگاهی در رگِ خواب آشیان دارد

خدایا آتشین رویی‌ کند یک چشم بیدارم

مگر آهی‌ کند گل، تا به پرواز آیدم رنگی

که چون شمع از ضعیفی رنگ دزدیده‌ست منقارم

وفا سر رشته‌اش صد عقدِ الفت در کمین دارد

ز بس درهم‌ گسستم، سبحه پیدا کرد زنّارم

جنون صبحم، از آشفتگیهایم مشو غافل

جهانی را ز سر وا می‌توان‌ کردن به دستارم

ز شرم عیب خود چشم از هنر برداشتم بیدل

به دردِ خارِ پا داغست چون طاووس‌ گلزارم

 

 

 

نویسندگان :
نویسندگان :

امین پیرانی - حامد پیری

نوشته های مرتبط
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها