
بیدل دهلوی- غزل شماره 2190
دوش چون نی سطرِ دردی میچکید از خامهام
نالهها خواهد پر افشاند از گشاد نامهام
شمع را جز سوختن آینهدارِ هوش نیست
پنبهٔ گوشست یکسر سوز این هنگامهام
تا به کی باشد هوس محو کشاکشهای ناز؟
داغ کرد اندیشهٔ ردّ و قبول عامهام
قدر دانی در بساطِ امتیازِ دهر نیست
ورنه من در مکتب بیدانشی علّامهام
پیش من نُه آسمان پشمی ندارد در کلاه
میدهد زاهد فریب عصمت عمّامهام
لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود
فکر معنیهای نازک کرد نال خامهام
تا به کی پوشد نفس عریان تنی های مرا؟
بیشتر چون صبح رنگ خاک دارد جامهام
بیدل از یوسف دماغ بینیاز من پُراست
انفعال بوی پیراهن ندارد شامهام



