
بیدل دهلوی- غزل شماره 2188
دور هستی پیش از گامی تمامش کردهایم
عمر وهمی بود قربان خرامش کردهایم
شیشهها باید عرق برجبههٔ ما بشکند
کز تریهای هوس تکلیف جامش کردهایم
ماجرای صبح و شبنم دیدی، از هستی مپرس
صد نفس شد آب، کاین مقدار رامش کردهایم
خواب عیش زندگی پُرمنفعل تعبیر بود
شخص فطرت را جُنب از احتلامش کردهایم
زندگی تلخست از تشویش استقبال مرگ
آه از فکر ادایی آنچه وامش کردهایم
تیرهبختی هم به آسانی نمیآید به دست
تا شفق خوردهست خون، صبحی که شامش کردهایم
ما اسیران چون شرارِ کاغذِ آتش زده
مشق آزادی ز چشمکهای دامش کردهایم
چشم ما مژگان ندزدیدهست ز آشوب غبار
در ره او هر چه پیش آمد سلامش کردهایم
پیش دلدار است دل قاصد، دمی کانجا رسی
دم نخواهی زد که ما چیزی پیامش کردهایم
غیر خاموشی نمیجوشد ز مشت خاک ما
سرمه گردی دارد و فریاد نامش کردهایم
منظر کیفیّت گردون، هوایی بیش نیست
بارها چون صبح ما هم سیر بامش کردهایم
نزد ما بیدل علاج مدّعی دشوار نیست
از لب خاموش فکر انتقامش کردهایم



