
بیدل دهلوی- غزل شماره 1972
از هوس چون شمع گر سر بر هوا برداشتم
چون تأمّل شد گریبان، نقش پا برداشتم
زندگانی جز خجالت مایهٔ دیگر نداشت
تر شدم چون اشک تا آب بقا برداشتم
ناتوانی در دماغ غنچهام پرورده بود
پایمال عطسه گشتم تا هوا برداشتم
خواهشم آخر به زیر بارِ منّت پیر کرد
پیکرم خم شد ز بس دست دعا برداشتم
هر کجا رفتم غبارِ زندگی در پیش بود
یارب این خاکِ پریشان از کجا برداشتم؟
چون نهال از غفلت نشو و نمای من مپرس
پای من تا رفت در گِل، سر ز جا برداشتم
از پشیمانی کنون میبایدم بر سر زدن
چون مژه بهر چه دست نارسا برداشتم
سرخط بینش، سوادِ نیستیهایم بس است
گرد هستی داشت، چشم از توتیا برداشتم
هرزه جولانی، دماغِ همّت من برنداشت
چون شرر خود را ازین ره جای پا برداشتم
بارِ هستی پیش از ایجادم دلیل عجز بود
چون هلال اوّل همان پشت دوتا برداشتم
نوبهار بینشانم از سلامت ننگ داشت
تا شکستی نقش بندم، رنگها برداشتم
چون جرس از بس نزاکتْ محمل افتادهست شوق
کاروانها بار بستم گر صدا برداشتم
شبنم من زین چمن تا یک عرق آید به عرض
بار صد ابرام بر دوشِ حیا برداشتم
طاقتم از ناتوانیهای مژگان مایه داشت
یک نگه بیدل به زور صد عصا برداشتم



