
بیدل دهلوی- غزل شماره 1900
در نظرها معنیام گل میکند غیرت به چنگ
خامهام دارد مداد از محضرِ داغِ پلنگ
سازِ آفاق از نواهای شکستِ دل پر است
در صدای کوه یک میناست لبریز ترنگ
بینقابی اینقدرها برنمیدارد جمال
هر صفایی را که دیدم میکند ایجاد رنگ
هر قدر مینا به سنگ آید درین ناموسگاه
خجلت اظهار از روی پری شستهست رنگ
دل فضایی داشت پیش از دستگاه ما و من
خانهٔ آیینه تمثال نفسها کرده تنگ
از حدیثِ کینهجو ایمن نباید زیستن
هر کجا دم میزند دود دگر دارد تفنگ
از مدارای فلک ممکن مدان آرام خلق
خواب کو، کز بهر آهو پوست اندازد پلنگ
محرم درد دل ما کس درین کهسار نیست
بر صدای ناتوانان سینه مالیدهست سنگ
رنگها دارد سوادِ سرمهٔ چشم بتان
کلک نقّاشان صدف گل کرده در خاکِ فرنگ
فهم حکم اندازیِ شستِ قضا آسان مگیر
در تهِ بال پری این جا پری دارد خدنگ
با تأمّل، مشورت در کار حق جستن خطاست
دامنِ فرصت کم افتادهست در دستِ درنگ
بیدل اینجا آفتْ امداد است سعی عافیت
فکر ساحل میتراشد کشتی از کام نهنگ



