
بیدل دهلوی- غزل شماره 1876
نشئهٔ عجزم چو شبنم داد بر طیب دماغ
از گداز عجز طاقت یافتم می در ایاغ
بیخودی گل میکند از پردهٔ آزادیم
میشود برقِ نظر، بال و پر رنگ چراغ
چون نگین تا حرف نامت در خیالم نقش بست
دست بر هر دل که سودم برقِ شوقش کرد داغ
مستیِ چشم تو هر جا بردرد طرْفِ نقاب
از شکستِ رنگِ می چون گل ز هم ریزد ایاغ
عافیت نظّاره را در آشیانِ حیرتست
داغ گشتن شعله را از پرزدن بخشد فراغ
گر به این بیپردگی میبالد آثار جنون
دود میگردد صدا در حلقهٔ زنجیرِ باغ
از حسد، دل آشیانِ طعنِ غفلت میشود
زنگ بر آیینهٔ ناصاف میگیرد کلاغ
از تو هر مژگان زدن گم میشود همچون تویی
گر نداری باور از آیینه روشن کن سراغ
عمرها شد شستهام چون ابر دست از خرّمی
بیدل از من گریه میخواهد چه صحرا و چه باغ



