
بیدل دهلوی- غزل شماره 1841
هوسْ وداع بهارِ خیالِ امکان باش
چو رنگ رفته به باغ دگر گلافشان باش
کناره جویی ازین بحر، عافیت دارد
وداع مجلسیان کن ز دورگردان باش
گرفتم اینکه به جایی نمیرسد کوشش
چو شوق ننگ فسردن مکش، پر افشان باش
بقدر بی سر و پاپیست اوج همّتها
به باد ده کفِ خاک خود و سلیمان باش
نظارهها همه صرفِ خیالِ خودبینی است
به دهر دیدهٔ بینا کجاست؟ عریان باش
اگر گدازِ دلی نیست، دیدهای بفشار
محیط اگر نتوان بود، ابر نیسان باش
سراسرِ چمنِ دهر نرگسستان است
تو نیز آینهای برتراش و حیران باش
به دامِ حرص چو گشتی اسیر، رفتن نیست
به رنگ موج ز گردابها گریزان باش
مگیر این همه چون گردباد دامنِ دشت
بقدر آنکه سر از خودکشی، گریبان باش
شرار کاغذم از دور میزند چشمک
که یک نفس به خود آتش زن و چراغان باش
جنونْ متاعِ دکانِ خیال نتوان بود
به هر چه از هوست واخرند ارزان باش
درین زمانه ز علم و هنر که میپرسد
دو خر گواه کمالت بس است انسان باش
خبر ز لذّت پهلویِ چربِ خویشت نیست
شبی چو شمع درین قحط خانه مهمان باش
چو شانهات همه گر صد زبان بوَد بیدل
ز موشکافی زلفِ سخن پشیمان باش



