
بیدل دهلوی- غزل شماره 1762
آیین خود آرایی از روز الست استش
دل تحفه مبر آن جا کایینه به دست استش
نخجیرِ فنا غیر از تسلیم چه اندیشد؟
در رنگ تو پردازد تیری که به دست استش
توفان کشاکشها وضع نفس است اینجا
ما ماهی آن بحریم کاین صورت شست استش
هرگه نسقِ هستی موصوف نفس باشد
در بند چه بند استش در بست چه بست استش
موضوع خیالات است آرایش این محفل
چون آینه عنقایی نی بود و نه هست استش
بر کوس و دهل نتوان بنیاد سلامت چید
دنیا گلهای دارد کاین شور شکست استش
هر چند زمینگیریست جز نعل در آتش نیست
مانند سپند اینجا هر آبله جست استش
سر در قدم اشکم کاین شیشه به سنگ افکن
بیمنّت خودداری لغزیدن مست استش
بیمایگی فقرم تهمتکشِ هستی ماند
کم سایگی دیوار برگردن پست استش
چون نقش نگین بیدل پا در گل آفاتیم
هر چند بنای ما سنگ است شکست استش



