
بیدل دهلوی- غزل شماره 1658
به ارشاد ادب در دستگاهِ خودسران مگذر
دهل نابسته بر لب در صف واعظ گران مگذر
به تحسینِ خسیسان هیچ نفرینی نمیباشد
به روی تیغ بگذر بر لب بیجوهران مگذر
دو عالم ننگ دارد یک قدم لغزش به خود بستن
چو خطِ امتحان بر جادهٔ کج مسطران مگذر
تهی شو از خود و راحت شمر آفات دنیا را
گر این کشتی نداری از محیط بیکران مگذر
مروّت نیست ای منعم ز درویشان تبرّایت
به شکر فربهی از پهلوی این لاغران مگذر
به خوان نعمت اهل دوَل ننگ است خو کردن
اگر آدم سرشتی در چراگاهِ خران مگذر
سراغِ عافیت از خلق بیرون تازیی دارد
به هرسو بگذری زین دشت و در جز بر کران مگذر
تأمّل در طریق عشق دارد محملِ خجلت
به هر راهی که میباید گذشت از خودگران مگذر
تجرّدپیشه را نام تعلّق میگزد بیدل
مسیحا گر نهای از کوچهٔ سوزن گران مگذر



