
بیدل دهلوی- غزل شماره 1638
یاد شوقی کز جفاهایت دل ما شاد بود
در شکست این شیشه را جوش مبارکباد بود
آبیارِ مزرعِ دردم مپرس از حسرتم
هرکجا آهی دمید اشک منش همزاد بود
زندگی را مغتنم میداشتم غافل از این
کز نفس تیغ دو دم در دست این جلّاد بود
وانکرد آیینه گردیدن گره از کار من
بندِ حیرت سختتر از بیضهٔ فولاد بود
عمر پروازم چو بوی گل به افسردن گذشت
این قفس آیینهدار خاطر صیّاد بود
مفت ما کز سعی ناکامی به استغنا زدیم
ورنه دل مستسقی و عالم سرابآباد بود
بلبل ما از فسردن ناز گلها میکشد
گر پری میزد چو رنگ از خویش هم آزاد بود
از شکست ساغرِ هوشم سلامت میچکد
بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود
شب که در بزمت صلای سوختن میداد عشق
نغمهٔ سازِ سپندم هرچه باداباد بود
روزگاری شد که در تعبیرِ هیچ افتادهایم
چشم ما تا داشت خوابی عالمی آباد بود
عالمِ نسیان تماشاخانهٔ یکتایی است
عکس بود آن جلوه تا آیینهام در یاد بود
صد نگارستانِ چین با بیخودی طی کردهام
لغزش پا هم به راهت خامهٔ بهزاد بود
سرمه اکنون نسخهٔ خاموشی از من میبرد
یاد ایّامی که مو هم بر تنم فریاد بود
پیریام جز ساغرِ تکلیفِ جان کندن نداد
قامت خم گشته بیدل تیشهٔ فرهاد بود



