
بیدل دهلوی- غزل شماره 1537
مگو دل از غم و صبر از جفا خبر دارد
سر بریده ز تیغش جدا خبر دارد
چه آرزو که به ناکامی از جهان نگذشت
ز یأس پرس کزین ماجرا خبر دارد
نگارِ دست بتان بیلباسِ ماتم نیست
مگر ز خونِ شهیدان حنا خبر دارد
فضولی من و تو در جهانِ یکتایی
دلیل بیخبریهاست تا خبر دارد
در این هوسکده گر ذوق گردنافرازیست
سری برآر که از پیش پا خبر دارد
تمیز خشک و تر آثار بینیازی نیست
گداست آنکه ز بخل و سخا خبر دارد
پیامِ عالمِ امواج میبرد به محیط
تپیدنی که ز پهلوی ما خبر دارد
غرور و عجز طبیعی است چرخ تا دل خاک
نه دانه مجرم و نی آسیا خبر دارد
به پیش خویش بنالید و لاف عشق زنید
گل از ترانهٔ بلبل کجا خبر دارد؟
مباد در صف محشر عرق به جوش آیم
که از تباهی کارم حیا خبر دارد
از این فسانه که بی او نمردهام بیدل
قیامت است گر آن دلربا خبر دارد



