
بیدل دهلوی- غزل شماره 1532
مکتوبِ شوق هرگز بینامهبر نباشد
ما و ز خویش رفتن قاصد اگر نباشد
هرجا تنید فطرت یک حلقه داشت گردون
در فهم خطّ پرگار حکم دو سر نباشد
خاشاک را در آتش تا کی خیال پختن
آنجا که جلوهٔ اوست از ما اثر نباشد
مغرور فرصت دهر زین بیشتر مباشید
بست و گشاد مژگان شام و سحر نباشد
برقی ز دور دارد هنگامهٔ تجلّی
ای بیخودان ببینید دل جلوهگر نباشد
ما را به رنگ شبنم تا آشیانِ خورشید
باید به دیده رفتن گر بال و پر نباشد
هرچند کار فرداست امروز مفت خودگیر
شاید دماغ و طاقت وقت دگر نباشد
زاهد ز وضع خلوت ناز کمال مفروش
افسردن از کف خاک چندان هنر نباشد
آیینه خانهٔ دل آخر به زنگ دادیم
زین بیش آه ما را رنگ اثر نباشد
خواهی به خلق روکن خواهی خیال او کن
در عالم تماشا بر خود نظر نباشد
آسودگی مجویید از وضع اشک بیدل
این جوهر چکیدن آب گهر نباشد



