
بیدل دهلوی- غزل شماره 151
حیرتیم اما به وحشت ها هماغوشیم ما
همچوشبنم با نسیم صبح همدوشیم ما
هستی موهوم ما یک لب گشودن بیش نیست
چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما
شور این دریا فسون اضطراب ما نشد
از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما
خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق
از نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما
بحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگی
جوهریم آب از دم شمشیر مینوشیم ما
گاه در چشم تر و گه بر مژه گاهی به خاک
همچو اشک ناامیدی خانه بردوشیم ما
شوخ چشمی نیست کار ما به رنگ آینه
چون حیا پیراهنی از عیب میپوشیم ما
چشمهٔ بیتابی اشکیم از توفان شوق
با نفس پر میزنیم و ناله میجوشیم ما
مرکز گوهر برون گرد خط گرداب نیست
هر کجا حرفی از آن لب سر زند گوشیم ما
کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل کنند
کز خیال خوشدلان چون غم فراموشیم ما



