بیدل دهلوی- غزل شماره 1434
غرورِ قدرت اگر بازوی خمی دارد
به ملک بیخللی خاتم جمی دارد
گذشتن از سرِ جرأت کمال غیرت ماست
نفس تبسّم تیغ تنک دمی دارد
ز انفعال مآلِ طرب مباش ایمن
حذر که خندهٔ این صبح شبنمی دارد
مگر ز عالم اضداد بگذری ورنه
بهشت هم به مقابل جهنمی دارد
گر از حقیقت این انجمن خبر گیری
همین غم است که تخمیر بیغمی دارد
خطا به گردن مستان نمیتوان بستن
طریق بیخبری لغزش کمی دارد
ورق سیه نکنی، سر نپیچی از تسلیم
به هوش باش که خطّ جبین نمی دارد
ز جوش لاله رخان پرکنید آغوشم
به قدر حوصله هر زخم، مرهمی دارد
نسیم مژدهٔ وصلِ که میدهد امروز
چو غنچه تنگی از آغوش من رمی دارد
چه رنگها که نبستیم در بهار خیال
طبیعت پر طاووس، عالمی دارد
مباش غافل ارشادِ گمرهی بیدل
جهان غول به هر دشت آدمی دارد
