شب که جز یأس به کامِ دلِ مأیوس نبود

بیدل دهلوی- غزل شماره 1368

شب که جز یأس به کامِ دلِ مأیوس نبود

ناله هم غیر صدای‌ کف افسوس نبود

از خودم می‌برد آن سیل‌ که چون ریگ رو‌ان

آبش از آینهٔ آبله محسوس نبود

دل مأیوس صنم خا‌نهٔ اندیشۀ کیست

رنگ اشکی نشکستیم‌ که ناقوس نبود

ناله در پردۀ دل بیهده می سوخت نفس

شمع ما اینهمه واماندۀ فانوس نبود

گوشِ اربابِ تمیز انجمنِ سیماب است

ورنه بیتابی دل نیز کم از کوس نبود

ای جنون خوش ادب از کسوت هستی ‌کردی

آخر این جیبِ هوس پردهٔ ناموس نبود

زنگِ غفلت شدم و پردۀ رازت ‌گشتم

صافی آینه جز دیدۀ جاسوس نبود

تا به یک پر زدن آیینهٔ قمری می ریخت

حلقهٔ داغ تو در گردن طاووس نبود

دل به هر رنگ ‌که بستیم ندامت ‌گل ‌کرد

عکس و آیینه بهم جز کف افسوس نبود

سجده‌اش آینهٔ عافیتم شد بیدل

راحت نقش قدم غیر زمین‌بوس نبود