
بیدل دهلوی- غزل شماره 1366
شب که از شورِ شکستِ دل اثر پرزور شد
همچو چینی تار مویی کاسهٔ طنبور شد
برقِ آفت گر چنین دارد کمینِ اعتبار
خرمن ما عاقبت خواهد نگاه مور شد
عیش صد دانا ز یک نادان منغّص میشود
ربط مصرع برهم است آنجا که حرفی کور شد
نفس را ترکِ هوا روح مقدّس میکند
شعلهای کز دود فارغ گشت عینِ نور شد
گر نمکدانت چنین در دیدهها دارد اثر
آب در آیینه همچون اشک خواهد شور شد
دل شکست امّا کسی بر نالهٔ ما پی نبرد
موی چینی جوهر آیینهٔ فغفور شد
کاش چون نقش قدم با عاجزی میساختم
بسکه سعی ما رسایی کرد منزل دور شد
ساغرِ عشقِ مجازم نشئهٔ تحقیق داد
مشت خونم جوش مجنون میزد و منصور شد
چون سحر کم نیست گر عرض غباری دادهایم
بیش ازین نتوان به سامانِ نفس مغرور شد
عمرها شد بیدل احرامِ خموشی بستهایم
آخر این ضبط نفس خواهد خروش صور شد



