
بیدل دهلوی- غزل شماره 1363
سیه مستی به دور ساغرت بیتاب میگردد
به عرض سرمه گردِ چشمِ مستت خواب میگردد
کمینِ عشرتی دارد دل امّا سازِ اشکی کو
درین گلشن چو شبنم گل کند مهتاب میگردد
ضعیفی مایهٔ شوق سجودم در بغل دارد
شکست رنگ تا بی پرده شد محراب می گردد
شد از ترک تماشا خار را هم بستر مخمل
به چشم بسته مژگان دستگاه خواب می گردد
گلِ ناز دگر میخندد از کیفیّت عجزم
شکست رنگ من در طرّهٔ او تاب میگردد
ز دل خواهی نوایی واکشی مگذار بییأسش
همان سعی شکست این ساز را مضراب می گردد
مکن دل را عبث خجلتگدازِ خودفروشیها
که این گوهر به عرض شوخی خود آب می گردد
امید عافیت از هرچه داری نذر آفت کن
ز آتش مزرع بیحاصلان سیراب میگردد
ز شرم زندگی چندان عرقریز است اجزایم
که گر رنگی به گردش آورم گرداب می گردد
فلک میپرورد در هر دماغی شور سودایی
جهانی را سر بیمغز از این دولاب می گردد
درِ عزم شکست خویش زن گر جرأتی داری
درین ره هر قدر گستاخی است آداب میگردد
بههر جرأت حریف تهمت قاتل نیام بیدل
به کویش میبرم خونی که آنجا آب می گردد



