
بیدل دهلوی- غزل شماره 1330
ز ساز جسم هزار انفعال میگذرد
چو رشحهای که ز ظرف سفال میگذرد
دمیدن همه زین خاکدانِ گل خواریست
بهارِ آبلهها پایمال میگذرد
غبار شیشهٔ ساعت به وهم میگوید:
بهوش باش که این ماه و سال میگذرد
تلاش نقص و کمال جهان گروتازیست
هلالش از مه و ماه از هلال میگذرد
به هرکه مینگرم طالب دوام بقاست
مدارِ خلق به فکر محال میگذرد
دلی که صاف شود از غبارِ وهم کجاست؟
ز هر یک آینه چندین مثال می گذرد
طلب چه سحر کند تا به کوی یار رسم
نفس هم از لب ما سینه مال میگذرد
شبم به صفحه نگاهش زد آتشی که هنوز
شرر به چشمک ناز غزال میگذرد
تلاش نالهٔ جانکاه تا کی ای بلبل!
زمان عافیتت زیر بال میگذرد
دو روزه فرصت وهمی که زندگی نام است
گر از هوس گذری بیملال میگذرد
غبار قافلهٔ دوش بوده است امروز
وصال رفته و اکنون خیال میگذرد
حق ادای رموز از قلم طلب بیدل
که حرف دل به زبانهای لال میگذرد



