
بیدل دهلوی- غزل شماره 1288
ذرّه تا مهر هزار آینه عریان کردند
ما نگشتیم عیان هر چه نمایان کردند
بیخودی حیرتِ حسنِ عرق آلودِ که داشت
که دل و دیده یک آیینه چراغان کردند
حسن بیرنگی او را ز که یابیم سراغ
بوی گل آینهای بود که پنهان کردند
دل هر ذرّه چمنزارِ پرِ طاووس است
گرد ما را به هوای که پریشان کردند
سر و برگِ طلبی کو که نفسِ سوختگان
نیم لغزش به هزار آبله سامان کردند
سعی جوهر همه صرف عرضآراییهاست
سوخت نظّاره به این رنگ که مژگان کردند
وضعِ تسلیم جنون عافیتآباد دل است
این گهر را صدف از چاک گریبان کردند
عشق از خجلت تغییر وفا غافل نیست
آب شد آتش گبری که مسلمان کردند
بیدماغی چه گریبان که نداده ست به چاک
تنگ شد گوشهٔ دل عرصهٔ امکان کردند
بیدل از کلفت افسردهدلیها چو سپند
مشکلی داشتم از سوختن آسان کردند



