
بیدل دهلوی- غزل شماره 1235
در این خرابه نه دشمن نه دوست میباشد
به هرچه وارسی آنجا که اوست میباشد
به رنجِ شبهه مفرسا که حرفِ مکتبِ عشق
در آن جریده که بی پشت و روست میباشد
غمِ جداییِ اسباب میخورد همه کس
همیشه نانِ تعلّق دو پوست میباشد
تلاشِ فطرتِ دون غیر خودنمایی نیست
دماغِ آبله آماس دوست میباشد
ز بس که نسخهٔ تحقیق ما پریشان است
نظر به کاشغر و دل به خوست میباشد
غبارِ معبدِ تقوا به باد ده کانجا
کمالِ صدق و صفا تا وضوست میباشد
تو لفظ، مغتنم انگار، فکر معنی چیست
که مغزها همه محتاج پوست میباشد
جبین ز سجده ندزدی که سربلندیِ شرم
به عالمی که زمین روبروست میباشد
ز تازهرویی اخلاق، نگذری بیدل
بهار تا اثرِ رنگ و بوست میباشد



