
بیدل دهلوی- غزل شماره 1163
چو ناله گَردِ نمودم اثر نمیتابد
بهارِ من هوسِ رنگ برنمیتابد
به یک نظر ز سراپای من قناعت کن
که داغِ عرض مکرّر شرر نمیتابد
به طبع بختم اگر خواب غالب است چه سود؟
که پنجهٔ مژهام هیچ برنمیتابد
اشاره میکند از پا نشستن کهسار
که بارِ نالهٔ دل هر کمر نمیتابد
گرفته است خیالت فضای امکان را
چه مهر و ماه که بر بام و در نمیتابد
گشاد و بستِ نگاهی ز دل غنیمت دان
چراغِ راهِ نفس آنقدر نمیتابد
نصیب نالهٔ ما هیچ جا رسیدن نیست
نهالِ یأس، خیالِ ثمر نمیتابد
طراوتِ عرقِ شرمِ ما سیه کاریست
که این ستاره به شام دگر نمیتابد
غبارِ آینه، اظهارِ جوهر است اینجا
صفایِ طبع، غرورِ هنر نمیتابد
طلسم خویش شکستن، علاجِِ کلفتِ ماست
که شب نمیگذرد تا سحر نمیتابد
نگاه ما ز تماشای غیر مستغنی است
برون خویش چراغِ گهر نمیتابد
حباب، سخت دلیرانه میزند بر موج
دلِ گرفته ز شمشیر سر نمیتابد
چو اشک در گره خود چکیدنی دارم
دماغِ آبله زین بیش برنمیتابد
خیالِ بسملِ نیرنگِ حیرتم بیدل
به خون تپیدن من بال و پر نمیتابد



