بیدل دهلوی- غزل شماره 1142
جماعتی که نظربازِ آن بر و دوشند
به جنبشِ مژه عرضِ هزار آغوشند
ز حُسنِ معنیِ دیوانگان مشو غافل
که این کبودتنان نیلِ آن بناگوشند
به صد زبانِ سخنساز خیلِ مژگانها
به دور چشم تو چون میل سرمه خاموشند
ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن
که شعلهها همه با دود دل هماغوشند
مقیّدان خیالت چو صبح ازین گلشن
به هر طرف که گذشتند دام بر دوشند
درین محیط چو گرداب بیخودانِ غرور
ز گردشِ سرِ بیمغزِ خود قدحنوشند
ز عبرتِ دمِ پیری کراست بهره؟ که خلق
چو جامِ بادۀ مهتاب پنبه در گوشند
فریبِ الفتِ امکان مخور که مجلسیان
چو شمع تا مژه برهم نهی فراموشند
چه ممکن است حجاب فنا شود هستی؟
که نقشهای هوا چون سحر نفسپوشند
ز گل حقیقت حُسنِ بهار پرسیدم
به خنده گفت که: این رنگها برونجوشند
کسی به فهمِ حقیقت نمیرسد بیدل
جهانیان همه یک نارسایی هوشند
