
بیدل دهلوی- غزل شماره 1088
بینمک از نمکِ غیر توهّم دارد
لب بام است که اظهارِ تکلّم دارد
جای اشک از مژهٔ تیغِ حیا جوهر ریخت
چقدَر حسرت زخم تو تبسّم دارد
بیتو اظهارِ اثر خجلتِ معدومی ماست
قطرهٔ دور ز دریا چه تلاطم دارد؟
زاهد از گنبد دستار به خود مینازد
نکنی عیب که خر فخر به توقم دارد
گر به دادت نرسد شور قیامت ستم است
درد هستی است که فریاد تظلّم دارد
فیض خورشید به عالم ز کواکب نرسد
شیشهٔ تنگ کجا حوصلهٔ خُم دارد؟
مفت غوّاص تأمّل گهر معنی بکر
دفتر بیدل ما خصلت قلزم دارد
بیدل از فیض قناعت چمن عافیت است
تکیه عمریست که بر بستر قاقم دارد



