بِهْ که چندی دل ما خامشی انشا باشد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1066

بِهْ که چندی دل ما خامشی انشا باشد

جرسِ قافلهٔ بی‌نفسیها باشد

تا کی ای بیخبر از هرزه‌خروشیهایت

کف افسوس خموشی لب گویا باشد

گوشهٔ بیخبری وسعت دیگر دارد

گرد آسوده همان دامن صحرا باشد

بر دل سوخته‌ام آب مپاش ای نم اشک

برق این خانه مباد آتش سودا باشد

نارسایی قفسِ تهمتِ افسرده‌ دلی ‌ست

مشکلی نیست ز خود رفتن اگر پا باشد

طلب ‌افسرده شود همّت اگر تنگ فضاست

تپش موج به اندازهٔ دریا باشد

یارب اندیشهٔ قدرت نکشد دامنِ دل

زنگ این آینه ترسم ید بیضا باشد

بگدازید که در انجمنِ یادِ وصال

دل اگر خون نشود داغ تمنّا باشد

نسخهٔ جسم که بر هم زدن آرایش اوست

کم شیرازه پسندید گر اجزا باشد

شعله‌ها زیرنشینِ علمِ دودِ خودند

چه شود سایهٔ ما هم به سر ما باشد

تو و نظّارۀ نیرنگ دو عالم بیدل

من و چشمی‌ که به حیرانی خود وا باشد